Od roku 2024 roku mamy akredytację Erasmusa w sektorze Edukacji dorosłych.
Co to oznacza?
Że obieramy Kurs na Europę i, że nasi słuchacze, uczestniczący w naszych programach edukacyjnych dorośli, biorą udział w mobilnościach edukacyjnych do krajów UE i partnerów Erasmusa.
Organizowane przez nas mobilności to nie wycieczki, choć element krajoznawczy i kulturoznawczy jest ich ważnym elementem.
Opierają się o program, który my, jako organizacja wysyłająca przygotowujemy wraz z organizacjami goszczącymi. Opierają się one priorytety Erasmusa tj.:
– włączanie społeczne i różnorodność poprzez umożliwienie uczestnikom o mniejszych szansach uczestnictwa w mobilności edukacyjnej,
– cyfryzacja
– aktywne uczestnictwo
– a także ekologia i zrównoważony rozwój.
Edukacja odbywa się w pozaformalnej i nieformalne a przygotowany program edukacyjny jest, dostosowany do potrzeb dorosłych osób uczących się w celu włączania – poprzez edukację – do społeczeństwa dorosłych osób z mniejszymi szansami, rozwój umiejętności podstawowych i kompetencji kluczowych.
Naszym celem jest, aby mobilności służyły podniesieniu 8 kompetencji kluczowych określonych przez Unię Europejską. Dla nas szczególnie ważne są aspekty międzykulturowości, międzypokoleniowości, wielojęzyczności, podnoszenie kompetencji językowych i cyfrowych, osobistych, społecznych a także wzrost kompetencji uczenia się i budowanie poczucia własnej wartości. Nieodzownym temate są wartości uniwersalne, demokratyczne i europejskie.
Każda mobilność ma swoją specyfikę oraz tematy przewodnie i każda odnosi się do naszych celów, którymi są
Cel 1 – wzrost wiedzy i umiejętności u osób starszych dorosłych
Cel 2 – Wzrost kompetencji językowych
Naszym celem jest, aby co najmniej 30 starszych dorosłych podjęło role liderskie na rzecz aktywizacji i edukacji osób starszych.
Ambitne i rozwojowe! I temu właśnie służą mobilności.
Na naszą trzecią mobilność obraliśmy Litwę.
3. Mobilność edukacyjna na Litwę w terminie 18/06/2025- 26/06/2025 na zaproszenie prezeski Nemencines treciojo amuzuiaus universitetas „Optimistai” pani Juzefy Gulbickiej.
Trzecia mobilność odbyła się jako mobilność zielona, uczestnicy pojechali na Litwę wynajętym busem. Tu też zaczęła się edukacja ekologiczna, wyjaśnienie czym jest ślad węglowy i jak możemy włączyć się codziennymi wyborami w działania na rzecz klimatu.
Wraz z organizacją goszczącą przygotowaliśmy program, który miał jako środek ciężkości tematy związane z edukacją i aktywizacją osób starszych oraz z tematem wspólnej polsko litewskiej historii i tradycji. I to właśnie tradycja, kultura i sztuka były wątkami, które spajały nas z lokalną społecznością oraz polską mniejszością.
Pojechało 11 osób dorosłych w wieku senioralnym wraz z edukatorami.
W ramach programu przewidzieliśmy wspólne warsztaty, integrację wewnątrzpokoleniową ale też międzykulturową. Edukacja przez działanie, doświadczanie, proces twórczy towarzyszyły nam od pierwszego dnia a nawet od dnia podróży, bo to właśnie już podczas podróży doświadczaliśmy Litwy z jej tradycyjnym sękaczem oraz sztuki rękodzieła, rzeźby w drewnie.
W programie mobilności były przewidziane warsztaty garncarskie, kulinarne, rękodzielnicze (szydełkowanie), pieczecie chleba, malowanie. Takie działania, które nie wymagają znajomości języka a sprawiają, że skraca się dystans, uczestnicy mogą podzielić się swoimi talentami i wzajemnie się od siebie czegoś nauczyć. Były to też aktywności naturalne, praca z naturalnym materiałem (glina, produkty spożywcze, wełna , sznurek), bo na Litwie natura odgrywa bardzo ważne znaczenie. Uczestnicy odbywali więc spacery po litewskim lesie, leśną kąpiel i otrzymali dawkę wiedzy jak czerpać siłę i energię z natury. Była to praktyczna edukacja przyrodnicza i ekologiczna. Uczestniczyliśmy w lekcji malowania oraz w warsztacie robienia motanek, połączonych z mini wykładem na temat znaczenia tych lalek. Zwyczaje i tradycje w czasie naszej mobilności mogliśmy także obserwować i doświadczać podczas święta nocy świętojańskiej, która obchodziliśmy zgodnie z polskim i litewskim zwyczajem. Święto to miało wymiar kulturowy i pokazywało nam jak silne są więzi z tradycją i naturą właśnie nawet pogańskimi zwyczajami, które właśnie tu wyraźnie wskazują na koloryt chrześcijańskiej przecież Europy.
To taki powrót do natury.
Szukaliśmy też śladów naszej wspólnej polsko-litewskiej tradycji, odwiedzając wspólnie Muzeum Etnograficzne a później odbywając podróż szlakiem polskich śladów. Uczestnicy odwiedzili ważne dla naszej kultury miejsca, jak dom urodzin Marszałka Piłsudskiego, na którego miejscu stoi już symboliczny stary dąb, czy kościół w którym był chrzczony. Tam także zielony panteon bohaterów polskich, zielony, bo każdy z nich uhonorowany jest drzewkiem. Edukacja historyczna przeplata się tu z edukacją obywatelską. Ważnym elementem tej edukacji jest teraźniejszość, dbanie o to, by przeszłości oddawać szacunek, ale by nie przyćmiła ona, nie zdominowała teraźniejszości i przyszłości.
Współpraca goszczącego nas UTW z okolicznymi instytucjami, innymi UTW, instytucjami kultury oraz z samorządem – Rejonem Wileńskim była doskonałym przykładem na tę dbałość o teraźniejszość i przyszłość. Pielęgnowanie tradycji ale nadążanie za nowoczesnością, bycie obecnym głosem w dyskusji. Do takiej właśnie dyskusji zaproszono i naszych uczestników mobilności, wzięliśmy udział w spotkaniu z wicemerem okręgu wileńskiego, Algisem Vaitkevičiusem, odpowiedzialnym za sprawy społeczne. Tam podczas spotkania wybrzmiał głos litewski oraz polski w sprawie kształtowania polityki senioralnej. Tam właśnie w Sali narad, gdzie spotykają się radni, uczestnicy naszej mobilność przedstawiali swoje stanowisko, mówili o potrzebach senioralnych i o tym, jakie rozwiązania stosuje się w Polsce. I był to wspaniały przykład edukacji obywatelskiej, partycypacji społecznej, zabierania głosu we własnej sprawie, dokonywania prezentacji. O także ważny element edukacji demokratycznej, opartej o wartości europejskie, każdy jest ważny i każdy jest równy.
Podczas pobytu mieliśmy też okazję doświadczyć jak ważna jest współpraca. Szefowa UTW „Optymiści „to osoba budująca i podtrzymująca relacje. To właśnie dzięki tej kompetencji osobistej mogliśmy uczestniczyć w spotkaniach, na które zapraszane było niemenczyńskie UTW. Byliśmy więc wspólnie w Wilnie i w Kownie na spotkaniach z tamtejszymi UTW, bo relacje i podtrzymywanie więzi jest bardzo ważne dla goszczącej nas organizacji. Tam też uczestnicy mogli doświadczyć jak ważne jest dzielenie się swoimi zasobami z innymi, nie rywalizowanie, a współpraca. To właśnie europejski wymiar edukacji, współpraca, patrzenie szeroko, budowanie sojuszy. Tak działa UTW w Niemenczynie, za to cenią go inne uniwersytety.
W naszym planie Erasmusa zakładamy, że dorośli uczący się korzystający z naszym programów edukacyjnych będą chcieli wziąć odpowiedzialność i podjąć się roli lidera. Taka obserwacja lidera w działaniu jest najlepszą formą edukacji.
Podczas spotkań ze słuchaczami UTW była przestrzeń na pielęgnowanie tradycji wspólnego śpiewania, tańczenia, szydełkowania czy gotowania. Stół łączy, piosnek łączy, taniec wyzwala energię. Ale była to okazja do nawiązywania relacji, do poznawania wzajemnie kultur i języka.
Nasza mobilność pozwoliła poznać historie języka litewskiego, przypomnieć sobie elementy wspólnej historii, poznać historię Litwy i perspektywę pamięci historycznej, która ma znaczenie w budowanie zaufania i dobrego sąsiedztwa. To ważne komponenty, szczególnie gdy polska od niedawna stała się domem dla milionów uchodźców z Ukrainy. To ważna lekcja społecznego myślenia, myślenia wspólnotowego, życia zbudowanego na wartościach. Uczestnicy mogli doświadczać czym jest zasada „wolę mieć relacje niż racje”. Odbywali wiele rozmów na tematy związane z bezpieczeństwem, z sytuacją wynikłą wraz z rosyjsko ukraińskim konfliktem. To tu właśnie wybrzmiały informacje o różnorodności kulturowej i językowej, z którą Litwini dobrze się identyfikują. Duża lekcja tolerancji i dystansu. Europa, nasz wspólny dom, bardzo różnorodna, ma być właśnie otwarta na języki, ludzi w różnych wyznaniach i religiach, z różną narodowością, przynależnością etniczną, z otwartością na tę różnorodność i szacunkiem do niej. Tego mogliśmy doświadczyć na Litwie.
Odwiedziliśmy Polską Ambasadę, Instytut Polski, Dom Polski i wszędzie tam rozmawialiśmy o wspólnocie, o wspólnych wartościach i o znaczeniu dialogu.
Ważną częścią naszej mobilności była także edukacja nieformalna, uczenie się ze spotkań z litewskimi, polskimi seniorami, wzajemne uczenie się od siebie, przez obserwacje, wspólne działanie.
Mobilność odbyła się w ramach projektu akredytacji 2023-1-PL01-KA120-ADU-000192967 nr wniosku 2024-1-PL01-KA21-ADU-000230407
„Sfinansowane przez Unię Europejską. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani podmiot udzielający dofinansowania nie ponoszą za nie odpowiedzialności.”.
